 |
|  |
Dziecko: w podstawowym znaczeniu młody człowiek, który nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości.
W świetle polskiego prawa za dziecko uznaje się każdą osobę od momentu urodzenia aż do osiągnięcia pełnoletności (tj. co do zasady 18 lat). Dziecko w polskim prawie nie posiada pełni praw obywatelskich i musi zawsze posiadać jakiegoś prawnego opiekuna, który z jednej strony odpowiada za niego prawnie, a z drugiej ma obowiązek zapewniać mu materialną i psychiczną opiekę. Prawo i obowiązek do sprawowania tej opieki (zwanej prawami rodzicielskimi) przysługuje w pierwszej kolejności biologicznym rodzicom dziecka. Gdy z jakichś względów rodzice nie mogą lub nie chcą sprawować tej opieki, sąd cywilny ma prawo przydzielić ją komuś innemu (adopcja). Jeśli dziecko, które nie ma rodziców lub którego rodzice zrzekli się praw rodzicielskich, nie zostanie adoptowane, jego opiekunem prawnym staje się państwo. Prawo polskie w obszarze praw dziecka i prawa adopcyjnego jest w pełni zgodne z Kartą Praw Dziecka ONZ, którą Polska ratyfikowała i ma obowiązek przestrzegać. Przedszkole: instytucja opiekuńczo wychowawcza dla dzieci w wieku od 3 lat do rozpoczęcia obowiązku szkolnego. Zadaniem przedszkoli jest zapewnienie dzieciom właściwych warunków rozwoju fizycznego, umysłowego, emocjonalnego i społecznego, wyrównywanie ewentualnych braków i opóźnień w tym zakresie, przygotowanie dziecka do nauki w szkole oraz pomoc pracującym rodzicom w zapewnieniu dzieciom opieki wychowawczej. Przedszkola rozwinęły się z dawnych ochronek, które były instytucjami filantropijnymi, o charakterze opiekuńczym, przeznaczonymi głównie dla ubogich dzieci, ich praca miała charakter misji religijnych lub społecznych (pierwsze powstały w końcu XVIII wieku we Francji). Pierwsze przedszkole założył Friedriech Wilhelm August Froebel (pierwszy teoretyk wychowania przedszkolnego, ur. 21 kwietnia 1782, zm. 21 czerwca 1852). Przedszkola nazywał "Kindergarten" : ogrodami dziecięcymi. W poł. XIX wieku. rozwinął się w Europie ruch tzw. ogródków dziecięcych, zw. też freblówkami; stanowiły one prototyp przedszkoli; za główny cel stawiały sobie działalność wychowawczą i kształcącą; miały pielęgnować (rozwijać, kształcić) dziecko tak, jak ogrodnik pielęgnuje rośliny (stąd nazwa), stosując odpowiednie metody. Dalszy rozwój pedagogiki okresu przedszkolnego jest związany gł. z dokonaniami O. Decroly'ego i Maria Montessori twórczyni metody wychowania przedszkolnego opartej na koncepcjach naturalistycznych. W Polsce pierwsze ochronki zaczęto zakładać w latach 30. XIX wieku.; wśród ich rzeczników znaleźli się T. Nowosielski, S. Jachowicz, A. Cieszkowski; wybitnym teoretykiem i propagatorką wychowania przedszkolnego była Maria Weryho-Radziwiłłowiczowa. W XX wieku. rozpoczął się proces upowszechniania wychowania przedszkolnego; obecnie w wielu krajach stanowi ono pierwsze, obowiązkowe ogniwo zintegrowanego systemu oświatowego. 
|
|||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||
0
0
0
0
0
0|Thumbnails Previews by Thumbshots|